เธอซบลงบนไหล่ฉัน ..กอดแขนฉันไว้แน่น
ราวกับกลัวว่า...ฉันจะหายจากไป..ต่อหน้าเธอ
เมื่อตอนอายุ 25 ปี
ฉันบอกว่า...ฉันรักเธอ
เธอวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ ..
แล้วเดินมาดึงจมูกฉัน...พร้อมกับพูดว่า...
“รู้แล้ว! ตื่นขึ้นมาได้แล้ว ..จะนอนไปถึงไหน?”

เมื่อตอนอายุ 30 ปี 
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ 
เธอหัวเราะ..แล้วพูดว่า 
ถ้าเธอรักฉันจริงๆ 
.เลิกงานแล้ว..ก็อย่าเถลไถลไปที่อื่นสิ 
แล้วก็..อย่าลืมซื้อกับข้าวมานะ!”
เมื่อตอนอายุ 40 ปี 
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอเก็บจานชามบนโต๊ะไปล้าง...พร้อมกับพูดว่า
รู้แล้ว..
รู้แล้ว...รีบๆไปสอนการบ้านให้ลูกไป!”
เมื่อตอนอายุ 50 ปี
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอนั่งถักเสื้ออยู่
..แล้วพูดกับฉัน..โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา 
“จริงหรือ?
ในใจเธอ..ไม่ใช่คิดอยากจะให้ฉันตายเร็วๆรึไง?” 
แล้ว..เธอก็หัวเราะไม่หยุด
เมื่อตอนอายุ 60 ปี
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอหัวเราะ-พลางทุบไหล่ฉัน
“ตาบ้า! ลูกๆก็โตกันหมดแล้ว.. 
ยังจะมาทำปากหวานอีก!”
เมื่อตอนอายุ 70 ปี
เรา..นั่งอยู่บนเก้ายาว ..ทบทวนจดหมายรัก...
ที่ฉันเขียนให้เธอ...เมื่อ 50 ปีก่อน..ด้วยกัน
มืออันเหีบ่ยวย่น-ของเราสองคน..ก็จับกันไว้ตลอด
เมื่อฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอมองหน้าฉัน-แล้วยิ้มให้
ถึงแม้ใบหน้าเธอ..จะเต็มไปด้วยรอยเหีบ่ยวย่น
แต่..เธอก็คงยังแลดูสวยงาม..เสมอ
เมื่อตอนอายุ 80
เธอบอกว่า..เธอรักฉัน
แต่..ฉันไม่ได้พูดอะไร-สักคำ
เพราะว่า..ฉันร้องไห้ออกมา
นี่..เป็นวันที่ฉันมีความสุข..มากที่สุดในชีวิต
เพราะว่า..
ในที่สุด..เธอก็ยอมพูดออกมาว่า..
“ฉัน รัก เธอ” 

อาหมิงคุง

9 ก.พ. 49